W 1942 roku opracowano kolejną wersję samolotu oznaczoną jako Auster Mk II, w którym zastosowano amerykański silnik bokser Lycoming 0-290-3 o mocy 130 KM (96 kW), jednak z powodu braku dostaw tego silnika zbudowano tylko dwa egzemplarze tego samolotu. Do jego napędu użyto więc brytyjski wiszący (odwrócony) silnik rzędowy de Havilland Gipsy Major I o tej samej mocy. Samolot z takim silnikiem produkowany był w dużej liczbie jako Auster Mk III.
W 1943 roku, gdy do Wielkiej Brytanii zaczęły ponownie napływać amerykańskie silniki Lycoming 0-290-3, przystąpiono do budowy samolotów Auster w wersji Mk IV, w której powiększono kabinę tak, że posiadała trzy miejsca. Dla ochrony załogi przed rażeniem pociskami lub odłamkami kabinę osłonięto od spodu, z tyłu i po bokach płytami pancernymi.
W 1944 roku zaczęto produkcję kolejnej wersji samolotu oznaczonej Auster Mk V, która różniła się od poprzedniej bardziej udoskonalonymi przyrządami pokładowymi oraz wyposażeniem umożliwiającym loty bez widoczności ziemi.
Produkcja samolotów Taylorcraft Auster we wszystkich wersja trwała do 15 stycznia 1946 roku.