Staszica oraz w latach 1937-1938 w Gimnazjum im. Vetterów. W 1935 roku zdał egzamin nauczycielski w Warszawie. Pogłębiał też swoją znajomość antyku, będąc uczestnikiem wycieczki naukowej do Włoch w roku 1938, zorganizowanej przez prof. Jana Oko z USB w Wilnie. Okres wojny przerwał jego pracę dydaktyczną. Pracował w podlubelskim majątku Motycz jako robotnik sezonowy w okresie od 30 stycznia 1940 do 31 sierpnia 1944. Po wyzwoleniu w 1944 roku od razu rozpoczął działalność naukowo-pedagogiczną. Uczył dalej łaciny w Gimnazjum Biskupim aż do 1959 roku. Przez pewien czas uczył tam jedynie dlatego, aby studenci filologii klasycznej nie byli pozbawieni możliwości odbycia praktyki pedagogicznej wymaganej przez ministerstwo. Jednocześnie od 1 listopada 1944 podjął pracę na KUL-u w charakterze lektora łaciny i greki na filologii klasycznej. Od 1 września 1947 był zatrudniony jako starszy asystent przy katedrze filologii klasycznej. W tym czasie pisał pracę doktorską pod kierunkiem prof. Mariana Plezi. Obronił ją 9 stycznia 1951 roku i od 1 września 1952 roku pracował jako adiunkt. Praca doktorska dotyczyła historyka bizantyńskiego Priskosa. W dziesięciu krótkich rozdziałach Kuranc opisał życie Priskosa oraz dał krytyczny rozbiór jego pism. Zachowane do dziś fragmenty dzieła bizantyńskiego historyka zaopatrzył w obszerny komentarz.