Po klęsce, już w październiku 1939 rozpoczął działalność konspiracyjną. Działał w ZWZ, AK, walczył w powstaniu warszawskim w Zgrupowaniu Mokotów. Już w stopniu porucznika, jako „Grzegorz”, zaangażowany był w szkolenie wojskowe artyleryjskie młodzieży akowskiej. Prowadził tajne wykłady i ćwiczenia, opracował nawet specjalny skrypt szkoleniowy i wykonał modele przyrządów celowniczych. Spotkania odbywały się w prywatnych mieszkaniach na Woli, Mokotowie i Powiślu.
W czasie powstania warszawskiego dowodził ewakuacją do Pruszkowa powstańców rannych w pierwszych dniach. W ciągu września jego oddział odbierał zrzuty lotnicze dla powstańców.
Działalność zawodowa przed wojną grudzień 1937 – marzec 1939 asystent w Chemicznym Instytucie Badawczym na Żoliborzu w Warszawie, marzec – sierpień 1939 referent w Ministerstwie Przemysłu i Handlu w Warszawie w czasie wojny styczeń – grudzień 1940 chemik w garbarni w Warszawie, styczeń 1941 – lipiec 1944 laborant w aptece w Warszawie, listopad 1944 – marzec 1945 dezynfektor w pracowni lekarza powiatowego w Nowym Targu. po wojnie Po klęsce powstania, późną jesienią 1944 i w pierwszych miesiącach 1945, jako pogorzelcy z Warszawy, mieszkali z rodziną (żona Zofia z domu Kruszewska, ślub 26 grudnia 1937 Warszawa, i córka Anna ur. 16 października 1940 w Warszawie), u górali pod Nowym Targiem.