Historia Wody mineralne z doliny Dala znane były już w średniowieczu. O tutejszych ciepłych źródłach wspominano już w 1229 r. Od końca średniowiecza miejscowość należała do najliczniej odwiedzanych kąpielisk termalnych w dzisiejszej Szwajcarii. Kąpieli zażywano we wspólnych basenach, co utrwalił już Sebastian Münster na jednej z rycin w swej Cosmographii, wydanej w 1552 r. Woda źródeł była na tyle ciepła, że baseny napełniano już w nocy, by do rana osiągnęła ona pożądaną temperaturę.
Sława uzdrowiska przetrwała do XX w. W 1965 r. otwarto tu klinikę, leczącą schorzenia reumatyczne i prowadzącą rehabilitację pourazową.
Równolegle miejscowość była słynna jako punkt na szlaku wiodącym z doliny Rodanu przez grzbiet Alp (przełęcz Gemmi) do Berna, zaś w ciągu XIX w. stanowiła obowiązkowy punkt na trasie alpejskich pieszych wycieczek turystycznych. Podróżni często nocowali w tutejszych pensjonatach kuracyjnych. Tu wynajmowano muły i przewodników. W sierpniu 1834 r. podczas wielodniowej wycieczki alpejskiej w towarzystwie m.in. Teresy Wodzińskiej z dwoma córkami (Marią i Józefą) oraz trzema synami (Antonim, Feliksem i Kazimierzem) gościł w Leukerbad Juliusz Słowacki.