Przed upowszechnieniem się nośników magnetycznych tłumaczenie dialogów do filmów emitowanych w telewizji było czytane na żywo i nienagrywane. Po rozpowszechnieniu tej technologii lektor kinowy, czytający na żywo, został wyparty przez pozostałe techniki tłumaczeniowe, pozostając do dziś elementem branży kin niszowych.
W latach 80. technika szeptanki została przyjęta w polskiej telewizji jako podstawowa forma tłumaczenia zagranicznych filmów na język polski i jest z powodzeniem stosowana do dziś. Obecnie także dystrybuowane w Polsce wydawnictwa DVD, a wcześniej VHS, posiadają najczęściej wersję filmu z polskim lektorem, przy czym nowsze nośniki zwykle dają możliwość wyboru sposobu tłumaczenia (np. pomiędzy napisami i lektorem). Natomiast w przypadku produkcji adresowanych do dzieci standardem jest tworzenie dubbingu.
Lektorzy czytający tłumaczenie w filmach to przede wszystkim spikerzy radiowi nieposiadający wykształcenia aktorskiego (m.in. Tomasz Knapik, Stanisław Olejniczak, Maciej Gudowski, Janusz Szydłowski). Zawodowymi aktorami są m.in. Jacek Brzostyński, Piotr Borowiec, Henryk Pijanowski i Radosław Popłonikowski. W filmach fabularnych listę dialogową bardzo rzadko czytają kobiety.