działał na rzecz niepodległości Polski oraz zwolnienia internowanych na Węgrzech żołnierzy Legionów Polskich. Lata 1917–1918 spędził na pracy naukowej w Wiedniu i Paryżu.

Był stałym współpracownikiem, a później członkiem redakcji "Czasu", na łamach którego publikował artykuły dotyczące historii i polityki zagranicznej. Po połączeniu gazety z warszawskim "Dniem Polskim" i przeniesieniu redakcji do stolicy, Dąbrowski stał na czele jej krakowskiego oddziału. W latach 20. był na Uniwersytecie kuratorem Niezależnego Związku Akademickiej Młodzieży Socjalistycznej „Życie”. Przed wyborami do Rady Miasta Krakowa z 1938 został członkiem komitetu Polskiego Bloku Katolickiego.

Praca naukowa W 1919 habilitował się na podstawie Ostatnie lata Ludwika Wielkiego. Został profesorem nadzwyczajnym Uniwersytetu Wileńskiego i kierownikiem Katedry Historii Polski i Litwy. Rok później przeniósł się na UJ, gdzie został profesorem w Katedrze Historii Średniowiecznej, w 1924 kierownikiem tej katedry i profesorem zwyczajnym. Został aresztowany przez Niemców w trakcie Sonderaktion Krakau, był więziony w Krakowie i Wrocławiu, ale uzyskał zwolnienie po interwencji władz węgierskich;