W okresie międzywojennym parafia należała do superintendentury (diecezji) wejherowskiej Ewangelickiego Kościoła Unijnego. W 1937 liczyła 250 wiernychStefan Grelewski, Wyznania protestanckie i sekty religijne w Polsce współczesnej, Lublin 1937, s. 332..
Świątynia funkcjonowała do 1945. Po wojnie opuszczony i częściowo zniszczony obiekt został przebudowany oraz zaadaptowany na potrzeby Szkoły Podstawowej nr 1. Dawny kościół pozostaje częścią zabudowań szkolnych, choć po utracie wieży, okiennic i ceglanej elewacji jest trudny do rozpoznania.
Przy kościele istniał cmentarz ewangelicki (cmentarz przy ul. Kościelnej); należy go odróżniać od należącego do tej parafii ewangelickiej cmentarza ewangelickiego przy ul. Chełmińskiej. Współcześnie po świątyni i otaczającym ją cmentarzu zachowało się niewiele czytelnych śladów.
Architektura Kościół był świątynią neogotycką, orientowaną, jednonawową, zbudowaną z nieotynkowanej cegły na planie krzyża łacińskiego. Elewację wykonano z użyciem kamienia łamanego. Budynek miał dach dwuspadowy, ostrołukowe okna i ostrołukowy portal wejściowy.
Nad bryłą górowała czworoboczna, dwukondygnacyjna wieża ze sterczynami w narożach. W jej dolnej kondygnacji znajdował się mechanizm zegarowy. Wieżę zwieńczono żelaznym krzyżem.