Każdorazowo przywoził ulotki antykomunistyczne, rozsyłane następnie pocztą w Polsce i Czechosłowacji.
11 kwietnia 1951 roku przy przekraczaniu granicy polsko-czechosłowackiej zatrzymano towarzyszących mu Turskiego i Kornelię Zawuską, Komorowski zdołał uciec i dostać się do Austrii. 11 października 1952 roku przez Niemcy i NRD, w okolicach m. Forst przekroczył granicę polsko-niemiecką. Zamieszkał we Wrocławiu, zorganizował skrzynki kontaktowe – zwerbował do współpracy kilka osób. Nosił ps. „Ren”. 8 grudnia 1952 roku, ostrzeliwując się, zdołał wyrwać się z zasadzki zorganizowanej przez WUBP we Wrocławiu.
Skazanie, śmierć 3 stycznia 1953 roku aresztowany we Wrocławiu. 24 grudnia 1953 Wojskowy Sąd Rejonowy w Warszawie w procesie pod przewodnictwem kpt. Jana Paramonowa skazał go na podstawie 7 MKK na karę śmierci (syg. akt WSR Warszawa Sr. 733/53)„Księga najwyższego wymiaru kary” w . Rada Państwa nie skorzystała z prawa łaski. Stracony 5 sierpnia 1954 roku w więzieniu mokotowskim. Jego ojciec, Wiktor (ur. 1887), w sierpniu 1952 roku zmarł w więzieniu we Wrocławiu w niewyjaśnionych okolicznościach, a brat, Jerzy (ur. 1923), został stracony 15 kwietnia 1952 roku w więzieniu wrocławskim.
Grób symboliczny znajduje się na Cmentarzu Wojskowym w Kwaterze „na Łączce”.
Przypisy