Zabraniał on konwertytom i ich potomkom obejmowania większości urzędów publicznych. Początkowo przepisy te były potępiane przez kościół i władzę królewską. Jednak w 1496 papież Aleksander VI przystał na zakaz przyjmowania do zakonu Hieronimitów osób nie spełniających wymagań czystości krwiLimpieza de sangre (hiszpański).
Ten podział oznaczał dyskryminację "nowych chrześcijan" i dominację starych. Przejawiało się to na przykład w życiu gospodarczym, wojskowym czy religijnym. Tylko starzy chrześcijanie mieli prawo do wstępowania do gildii, cechów, zakonów religijnych i wojskowych. Represje dotykały nowych chrześcijan także ze strony portugalskiej i hiszpańskiej inkwizycji. Jej członkowie poświęcali o wiele więcej czasu tropieniu konwertytów i badaniu ich działalności, niż na przykład sprawom o czary, czy o herezję. Było to między innymi podyktowane tym, że domniemanych czarowników uważano raczej za osoby chore psychicznie, a nowe prądy religijne takie, jak protestantyzm, były niszczone w zarodku. Nowi chrześcijanie, żyjący we wrogim im społeczeństwie, radzili sobie poprzez przekupywanie urzędników i fałszowanie swojej genealogii, chcąc ukryć swoje pochodzenie. Wielu decydowało się także na emigrację.