W 1912 był sygnatariuszem albańskiej Deklaracji Niepodległości, jako delegat Elbasanu. W pierwszym rządzie albańskim powstałym w 1912 objął stanowisko ministra poczt i telegrafów. W pro-włoskim rządzie, który został sformowany w 1918 otrzymał tekę ministra gospodarki i aprowizacji. Po zamachu stanu, w wyniku którego władzę w Albanii objął Fan Noli, Nosi objął funkcję przewodniczącego rady miejskiej Elbasanu, którą pełnił do grudnia 1924. Po upadku Noliego wycofał się z czynnej działalności politycznej, skupiając się na pracy naukowej. W tym czasie współpracował z Margaret Hasluck, mieszkającej w Elbasanie i prowadzącej badania antropologiczne wśród górali albańskich. Wspólnie zebrali bogatą kolekcję albańskich pieśni ludowych.

W latach 1939–1942 był internowany we Włoszech. W październiku 1943 znalazł się w składzie Rady Regencyjnej, struktury władzy działającej pod kontrolą niemieckich wojsk okupacyjnych w Albanii, w której reprezentował wspólnotę muzułmańską. Był także przewodniczącym Zgromadzenia Narodowego, które zebrało się we wrześniu 1943. W październiku 1944 podał się do dymisji jako członek Rady Regencyjnej. Uwięziony przez władze komunistyczne w 1945, wraz z najbliższą rodziną. Sądzony w procesie pokazowym, razem z ks. Antonem Harapim i Maliqem Bushatim.