Generalny Inspektorat Kawalerii (do 19 kwietnia 1924 nazywany Generalnym Inspektoratem Jazdy) – instytucja wojskowa nadzorująca kawalerię WP w latach 1921-1926.
Geneza Stanowisko Inspektora Jazdy miało długą tradycję w Wojsku Polskim. Pierwszy raz ustanowiono tę instytucję w 1808 w armii Księstwa Warszawskiego, a funkcję inspektora jazdy pełnił wówczas gen. Aleksander Rożniecki.
Po odzyskaniu niepodległości w 1918 roku, pierwotnie w armii II RP funkcjonował także Inspektorat Jazdy (dokładna data utworzenia nie jest znana) na czele z gen. dyw. Zygmuntem Łempickim. Z dniem 5 czerwca 1919 roku Inspektorat Jazdy został przemianowany na Generalny Inspektorat JazdyDziennik Rozkazów Wojskowych Nr 62 z 5 czerwca 1919 roku, poz. 1975.. 1 marca 1920 roku GIJ został rozwiązany, a jego miejsce zajęła Sekcja Jazdy przy Departamencie I Broni Głównych i Wojsk Taborowych, na czele której pułkownik Adam Jerzy Bieliński.
Po zakończeniu wojny polsko-bolszewickiej i przejściu armii na stopę pokojową nastąpiła reorganizacja najwyższych władz wojskowych. W ramach przeprowadzonych zmian powołano Generalne Inspektoraty Artylerii i Jazdy, a później także Wojsk Technicznych, Szkół i Piechoty.