W 1945 wyjechał do Krakowa i rozpoczął pracę jako adiunkt na Wydziale Politechnicznym Akademii Górniczo-Hutniczej. Uzyskał habilitację w 1948, a w lipcu 1949 został profesorem nadzwyczajnym nowo utworzonej Politechniki Krakowskiej. Od 1951 prowadził wykłady zlecone na UJ oraz wykłady i seminaria w Instytucie Matematycznym PAN. W 1954 mianowany profesorem zwyczajnym katedry matematyki Wydziału Budownictwa Lądowego Politechniki Krakowskiej. W 1955 przeniesiony decyzją ministerstwa na stanowisko profesora nadzwyczajnego przy katedrze funkcji analitycznych UJ. Nominację na profesora zwyczajnego UJ odebrał w 1960, od 1963 był kierownikiem katedry funkcji analitycznych do śmierci. Zajmował się rachunkiem prawdopodobieństwa, równaniami różniczkowymi cząstkowymi drugiego rzędu oraz funkcjami rzeczywistymi.
Wypromował 6 doktorów, m.in. Bogdana Choczewskiego i Alinę Dawidowicz.
15 stycznia 1955 został odznaczony Medalem 10-lecia Polski Ludowej – Uchwała Rady Państwa z dnia 15 stycznia 1955 r. Nr 0/165 – na wniosek Ministra Szkolnictwa Wyższego..
Od 1937 był mężem Anny z Iżyckich, z którą miał synów: Andrzeja (ur. 1938), architekta, Tadeusza (ur. 1940), pracownika telewizji krakowskiej, oraz córki: Jadwigę i Barbarę.