To on wprowadził na teren ogrodu wiele nowych odmian krzewów i drzew, m.in.: platany klonolistne (Platanus acerifolia), tulipanowce (Liriodendron), surmie (Catalpa), wiciokrzewy (Lonicera), różaneczniki (Rhododendron) oraz żywotniki wschodnie (Platycladus orientalis) i żywotniki zachodnie (Thuja occidentalis).
W 1891 r. ogród przeszedł ponowną rozbudowę, zgodnie z projektem ówczesnego dyrektora Ogrodu Botanicznego w Berlinie. Inspiracją dla nowych założeń były XIX-wieczne Ogrody Tivoli w Kopenhadze. W 1917 r., zrealizowano niektóre założenia Carla Ferdinanda Langhansa. W ten sposób, zgodnie z założeniami francuskimi, w ogrodzie zapanowała symetria. We jego wschodniej części powstał natomiast ogród warzywny.
Wszystkie budowle znajdujące się na terenie ogrodu (tj. oranżeria, musza koncertowa, dom ogrodnika i pergola), a także jego ogrodzenie, zostały zniszczone podczas II wojny światowej. Pierwsze próby renowacji ogrody miały miejsce w latach 60. XX w., jednak dopiero w latach 2009–2010 jego przeprowadzono gruntowną renowację i modernizację, wzorując się na jego wyglądzie z 1894 r. Wówczas powstało m.in.