Od grudnia 1994 do marca 1996 był przewodniczącym Grodzieńskiej Obwodowej Rady Deputowanych.
Działalność parlamentarna W drugiej turze uzupełniających wyborów parlamentarnych 10 grudnia 1995 roku został wybrany na deputowanego do Rady Najwyższej Republiki Białorusi XIII kadencji z ostryńskiego okręgu wyborczego nr 145. 19 grudnia 1995 roku został zarejestrowany przez centralną komisję wyborczą, a 9 stycznia 1996 roku zaprzysiężony na deputowanego. Był członkiem Prezydium Rady Najwyższej, nadzorował działalność lokalnych rad deputowanych, kontakty z białoruskimi mniejszościami narodowymi w innych krajach i zabezpieczenie materialno-techniczne prac Rady. Od 23 stycznia pełnił funkcję członka Stałej Komisji ds. Budownictwa Państwowego i Samorządu Lokalnego. Był bezpartyjny.
W czasie kryzysu konstytucyjnego w 1996 roku wywołanego planowanym przez prezydenta Alaksandra Łukaszenkę referendum, wystąpił przeciwko prezydentowi. Był jedynym regionalnym liderem, który otwarcie przeszedł do opozycji wobec Łukaszenki. 27 listopada 1996 roku, po dokonanej przez prezydenta kontrowersyjnej i częściowo nieuznanej międzynarodowo zmianie konstytucji, nie wszedł w skład utworzonej przez niego Izby Reprezentantów Zgromadzenia Narodowego Republiki Białorusi I kadencji.