W okresie 1917–1918 zajmował stanowisko w Kierownictwie Ekspozytury Budowlanej Stryj-Skole-Drohobycz.
23 grudnia 1918 r. zgłosił się jako ochotnik do Wojska Polskiego i służył w oddziałach inżynieryjno-saperskich do listopada 1920 r. Uczestniczył w obronie Lwowa. Do rezerwy przeszedł w stopniu kapitana. Od 1918 do 1923 r. kierował w dalszym ciągu regulacją rzeki Stryj.
Okres międzywojenny W 1923 r. przeniósł się do Poznania, gdzie został kierownikiem w Wojewódzkim Oddziale Dróg Wodnych (1923–1926), a następnie do 1937 roku pracował na stanowisku kierownika Inspekcji Dróg Wodnych w Bydgoszczy. Jako doświadczony specjalista w zakresie budownictwa wodnego, został mianowany przez wojewodę poznańskiego cywilnym inżynierem budownictwa, techniki, kultury i miernictwa z siedzibą w Bydgoszczy, a po włączeniu tego miasta do województwa pomorskiego (1938), został inspektorem wałowym rzeki Wisły. Na polecenie Ministerstwa Komunikacji opracowywał projekt jazu na Brdzie w Bydgoszczy. Był także rzeczoznawcą sadowym. W czerwcu 1939 r. z polecenia Ministerstwa Spraw Wojskowych i Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VIII w Toruniu opracował projekt budowy zapory wodnej na jeziorze Pakoskim (przy górnej Noteci), celem zalania doliny noteckiej przy spodziewanej agresji Niemiec.