porty te historycznie odgrywały ważną rolę w handlu międzynarodowym. Porty wybrzeża północnego, Czabahar i Dżask w Iranie, miały znaczenie lokalne.
Na omańskim wybrzeżu zatoki leżała prawdopodobnie bogata w miedź kraina Magan; za czasów achemenidzkich tereny nad zatoką znane były jako Maka.
W okresie sasanidzkim obszar wokół zatoki był perską prowincją Mazun, a mieszkańcy omańskiego wybrzeża służyli w perskiej flocie. Po podboju arabskim, a w szczególności po powstaniu imperium Abbasydów, południowe wybrzeże zatoki ponownie zaczęło odgrywać ważną rolę. Geograficznie jest to ostatnie miejsce, gdzie można było nabrać słodkiej wody przed podróżą do Indii. Wymiana handlowa była ważna tak dla bogacących się kupców, których statki przewoziły znaczne ilości frachtu, jak i dla lokalnej, uboższej społeczności. Ryż z Indii, wymieniany za perły, suszone ryby i owoce (m.in. daktyle) ułatwiały przetrwanie w surowym klimacie tego obszaru. Najważniejszym ówcześnie portem był Suhar, nazywany podówczas Mazun (nazwa ta pojawia się też w źródłach chińskich jako Moxun). W XIII w. znaczenie portów południowego wybrzeża zmalało, a wzrosło Ormuzu, który dominował nawet, gdy w końcu XV w. handel na południowym wybrzeżu znów nieco ożył.
Przypisy
Omańska Kategoria:Zatoki Omanu Kategoria:Zatoki Iranu