29 listopada 1908 mianowany generałem porucznikiem.
Od 14 grudnia 1912 dowódca 9 Korpusu Armijnego, z którym rozpoczął I wojnę światową. Na czele 9 Korpusu walczył w bitwie galicyjskiej i zajął Lwów. W okresie kwiecień – październik 1915 dowódca 11 Armii, październik 1915 – kwiecień 1917 dowódca 7 Armii we Froncie Południowo-Zachodnim.
Po rewolucji lutowej 1917, od kwietnia 1917 wyznaczony pomocnikiem króla Rumunii, w tym czasie naczelnego dowódcy Frontu Rumuńskiego ds. prowadzenia operacji bojowych i dowódcą wojsk rosyjskich walczących na tym Froncie. Zmienił na tym stanowisku gen. Władimira Sacharowa. W skład Frontu wchodziły 9, 4, 6 Armie Rosyjskie; 1 i 2 Armia Rumuńska oraz w rezerwie: I Korpus Rumuński i rosyjskie: III Korpus Kawalerii i XXIX Korpus Armijny. W grudniu 1917 roku zezwolił na formowanie polskich formacji wojskowych na terytorium Rumunii.