Przestrzeń, jaka powstała między kadłubem a dolnym płatem, została wykorzystana do zamontowania dużej chłodnicy silnika. Ministerstwo aż trzy razy zmieniało decyzję co do wymaganej jednostki napędowej, ostatecznie decydując się na dwunastocylindrowy, chłodzony cieczą silnik rzędowy Rolls-Royce F.XIIMS (Kestrel II). W celu zmniejszenia zajmowanej powierzchni na lotniskowcu skrzydła 2F.1 były składane. Oblotu gotowej maszyny na fabrycznym lotnisku w Brough dokonał na początku maja 1929 roku pilot Thomas Neville Stack. Niestety dla samolotu wyniki prób w locie były niezadowalające. Silnik ulegał przegrzewaniu, a maszyna sprawiała spore trudności w sterowaniu. Zmieniono instalację chłodzącą silnik, obudowę chłodnicy, zmniejszono cięciwę steru wysokości. Tak zmodyfikowany samolot wzniósł się po raz pierwszy w powietrze 21 sierpnia 1929 roku, za jego sterami siedział pilot A.M. Blake. W październiku tego samego roku, w bazie Royal Air Force Martlesham Heath przeprowadzono loty porównawcze uczestniczących w konkursie maszyn. W ich wyniku wyłoniono trójką maszyn, które miały rywalizować w toku dalszych prób i badań. Hawker Osprey, Fairey Fleetwing i Nautilus zostały przeniesione do 405 Flight w Gosport. Była to jednostka doświadczalna Fleet Air Arm. 1 stycznia 1930 roku maszyny rozpoczęły próby na pokładzie lotniskowca „Furious”.