Biskup 30 marca 1964 na polecenie Synodu Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego wrócił do Rosji i objął katedrę woroneską i lipiecką. Już w roku następnym został wyznaczony na honorowego przedstawiciela Patriarchatu Moskiewskiego przy Patriarchacie Antiocheńskim, tytularnego biskupa podolskiego. Do Rosji wrócił w listopadzie 1966, obejmując katedrę kirowską i słobodzką. 7 października 1967 przeniesiony do eparchii berlińskiej i niemieckiej, z godnością egzarchy patriarchy Moskwy dla Europy Środkowej. 20 października tego samego roku podniesiony do godności arcybiskupiej.
W 1970 wyznaczony na arcybiskupa rostowskiego i nowoczerkaskiego, po trzech latach przeniesiony na katedrę irkucką i czycką. Następnie w latach 1975–1980 był arcybiskupem włodzimierskim i suzdalskim, zaś 1980–1987 – krasnodarskim i kubańskim. W 1987 przeniesiony na katedrę pskowską. Jego wielokrotne przenosiny, według słów duchownego, wynikały z interwencji władz radzieckich w działalność Kościoła.