Mieli oni do dyspozycji dziesięć łodzi okrętowych różnych rodzajów i wielkości.
Urządzenia napędowe Napęd jednostek typu Moltke stanowiły dwa zespoły turbin parowych systemu , każdy składający się z turbiny wysokiego (o średnicy 1980 mm) i niskiego ciśnienia (o średnicy 3050 mm) oraz turbin marszowej i biegu wstecznego, o łącznej projektowanej mocy na wałach 52 000 KM, umieszczonych w trzech osobnych maszynowniach. Napędzały one bezpośrednio (bez przekładni redukcyjnych) wały poruszające cztery śruby o średnicy 3,74 m każda, przy czym turbiny wysokiego ciśnienia (każda w osobnym pomieszczeniu w pierwszym, licząc od dziobu przedziale maszyn) napędzały wały zewnętrzne, zaś niskiego (we wspólnej tylnej maszynowni w osi symetrii kadłuba) wewnętrzne. Parę do turbin dostarczały 24 kotły typu Schulz-, o ciśnieniu roboczym 16 atmosfer, opalane węglem, umieszczone w ośmiu kotłowniach. Licząc od dziobu okrętu były to kolejno dwa przedziały po trzy pomieszczenia z dwoma kotłami każdy oraz dwa przedziały po sześć kotłów, bez rozdzielających je grodzi wzdłużnych (według innego źródła na okrętach było 12 pomieszczeń kotłowni). W 1916 roku w paleniskach kotłów „Moltke” zainstalowano rozpylacze paliwa płynnego. Planowana prędkość maksymalna, wynosząca 25,5 węzła, była przez obydwa okręty znacznie przekroczona podczas prób morskich.