Twórczość Przeważającą formę jego twórczości stanowiła zjadliwa krytyka literacka, w której popierał walkę z „oczyszczonym” pseudoklasycznym językiem nowogreckim (katharewusa), powszechnie obowiązującym w literaturze greckiej tego okresu. Choć sam opowiadał się za twórczością w potocznie używanej grece dimotikí, jako bardziej zrozumiałej dla współczesnego czytelnika, wszystkie swe ważniejsze dokonania literackie tworzył w starym stylu, wykorzystując go do celów satyrycznych.
Jego najbardziej znanym i tłumaczonym utworem, który jednak wzbudził liczne kontrowersje i potępiony został przez Święty Synod kościoła greckiego, była niewielka powieść Papież Joanna (ngr. Ἡ Πάπισσα Ἰωάννα) z roku 1866, w której dawną legendę o papieżycy Joannie wykorzystał do krytyki klerykalizmu oraz rozluźnienia obyczajów wśród duchowieństwa greckiego. Powstała na gruncie wzbudzonego w dzieciństwie antyklerykalizmu, pozbawiona zwartej fabuły i dialogów powieść, wywołująca ówcześnie znaczne poruszenie, w istocie stanowiła pozytywistyczną reakcję wobec czerpiącej ze średniowiecza twórczości romantyków, będąc też literackim dokumentem epoki przejściowej.