Paisjusz słynął z pokory, postów i modlitwy. Swoje cnoty ukrywał przed wzrokiem ludzkim. Nauczał posłuszeństwa wobec przełożonych. Według noty biograficznej „Coptic Orthodox Churnch Network”, Paisjusz miał się wyróżniać mądrością, głębią myśli, spokojem, skromnością, siłą, odwagą, hojnością wobec nieznajomych i skromnością w wyglądzie. Koptyjski Kościół Ortodoksyjny wspomina Paisjusza jako „Doskonałego człowieka, umiłowanego przez naszego Dobrego Zbawiciela” (al-ragol al-kamil habeeb mokhalisona al-saleh). Nazywany jest także „Gwiazdą pustyni” (kawkab el-barieah).

Według publikacji wydanych przez wspólnotę z klasztorną z Wadi al-Natrun oraz The Christian Coptic Orthodox Church Of Egypt Paisjusz opuścił klasztor w Wadi an-Natrun podczas najazdu Berberów w 407 roku, by – jak podaje tradycja koptyjska – uchronić dusze najeźdźców od winy za jego ewentualną śmierć i udał się do Antinoopolis w Górnym Egipcie, gdzie założył nowy klasztor. Tam też zmarł 15 lipca 417 roku i został pochowany.