W czasie wojny domowej walczył m.in. z białymi oddziałami gen. Denikina i góralami Północnego Kaukazu. Po zakończeniu wojny pozostał w szeregach armii. W 1922 wstąpił do partii komunistycznej. W 1925 ukończył Szkołę Piechoty № 17 we Władykaukazie, tam też ożenił się i adoptował chłopca-sierotę. W 1939 ukończył Akademię Wojskową im. M. Frunzego i w stopniu majora został dowódcą 44. pułku strzelców. Uczestnik wojny zimowej (radziecko-fińskiej). W maju 1941 wraz ze swoim pułkiem został skierowany do Twierdzy Brzeskiej.
Obrona twierdzy brzeskiej Po niemieckim ataku na twierdzę Brześć 22 czerwca 1941 stanął na czele grupy żołnierzy z 1. batalionu swojego pułku i pododdziałów 333. i 125. pułku strzelców, którzy przeżyli pierwszy szturm. Dowodził odcinkiem obrony przy Bramie Północnej Reduty Kobryńskiej. Dysponował ok. 400 żołnierzami, 2 „zenitówkami”, kilkoma działami 45 mm i 1 poczwórnie sprzężonym ckm-em p.lot. Po zdobyciu przez Niemców Fortu Wschodniego, od 30 czerwca Gawriłow z niedobitkami swojej grupy (12 żołnierzy) ukrywał się w kazamatach twierdzy. 23 lipca, jako jedyny pozostały przy życiu i prawdopodobnie ostatni obrońca twierdzy, ciężko ranny dostał się do niewoli niemieckiej. Front znajdował się wtedy w odległości 370–400 km od Brześcia. Do końca wojny Gawriłow przebywał w obozach Hammelburg i Ravensbrück.