Na igrzyskach olimpijskich w 1932 w Los Angeles Edwards startował w trzech konkurencjach: biegach na 800 metrów i na 1500 metrów oraz w sztafecie 4 × 400 metrów. W każdej z nich zdobył brązowy (sztafeta biegła w składzie: Ray Lewis, Ball, Edwards i Wilson).
Na igrzyskach Imperium Brytyjskiego w 1934 w Londynie, znów w barwach Gujany Brytyjskiej, zwyciężył w biegu na 880 jardów. Na swych trzecich igrzyskach olimpijskich w 1936 w Berlinie zdobył swój piąty brązowy medal olimpijski – w biegu na 800 metrów. Poza tym zajął 4. miejsce w sztafecie 4 × 400 metrów i 5. miejsce w biegu na 1500 metrów.
Był mistrzem Kanady w biegu na 800 metrów/880 jardów w 1928, 1929. 1934 i 1936 oraz w biegu na 1500 metrów w 1932.
Wielokrotny rekordzista kraju, w biegu na 800 oraz 1500 metrów, a także w sztafecie 4 × 400 metrów.
Jako zdobywca pięciu medali olimpijskich należy do czołowych olimpijczyków Kanady. Był również pierwszym czarnoskórym sportowcem, który zdobył medal olimpijski dla Kanady.
Po ukończeniu medycyny na Uniwersytecie McGill służył w armii, dochodząc do stopnia kapitana, a następnie został specjalistą medycyny tropikalnej.
Przypisy