W końcu lat 40. XIII w. Mendog znalazł się w trudnym położeniu, bo jego ziemie były otoczone z każdej strony przez wrogów (od zachodu - Jaćwingowie, Krzyżacy i Żmudzini; od północy – Zakon kawalerów mieczowych; od wschodu – zbuntowani krewniacy; od południa – Ruś Halicko-Włodzimierska), którzy chcieli obalić Mendoga. W tej sytuacji wciąż pogański władca postanowił przeciągnąć na swoją stronę państwa zakonne i zbliżyć się do cywilizacji chrześcijańskiej. Mendog zdołał nawiązać kontakty z Państwem Kościelnym (papież Innocenty IV obiecał Wielkiemu Księciu koronę królewską w zamian za chrzest) i obiecał Krzyżakom, że w zamian za sojusz Litwa stanie się państwem chrześcijańskim. W tej sytuacji państwa zakonne wsparły Litwinów, którzy odparli ataki koalicji.
Oficjalnie status królestwa państwu litewskiemu przyznano – po chrzcie Mendoga – 17 lipca 1251 roku, specjalną bullą Innocentego IV, która stwierdzała zwierzchność papieża nad Litwą. Bullę tę biskup chełmiński Heidenryk otrzymał wraz z poleceniami: koronacji Wielkiego Księcia ma króla, mianowania biskupa dla Litwy i budowy katedry. Sam władca został uroczyście koronowany, prawdopodobnie w stołecznym Nowogródku, 6 lipca 1253 rokuCzęść historyków jednak podważa tę datę;. Do nowego królestwa przybył biskup misyjny.