Julian Jerzy Nieć (ur. 13 października 1908, zm. 1 października 1939 w Szczebrzeszynie) – polski historyk, bibliotekarz, organizator życia naukowego na Wołyniu, porucznik rezerwy piechoty Wojska Polskiego.
Życiorys Ukończył gimnazjum w Rzeszowie i historię na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. W czasie studiów był prezesem Koła Historyków Studentów UJ. Doktorat w 1933 pod kierunkiem Władysława Konopczyńskiego. Od 1934 roku był kierownikiem biblioteki publicznej w Łucku. Był współzałożycielem i sekretarzem powstałego w 1935 roku Wołyńskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk, a także kustoszem Wołyńskiego Muzeum Regionalnego w Łucku. Od 1936 roku był redaktorem pisma Ziemia Wołyńska. Z ramienia Wydziału Archiwów wizytował wołyńskie biblioteki i archiwa. Awansował w korpusie oficerów rezerwy piechoty na stopień podporucznika ze starszeństwem z 1 stycznia 1934 i 875. lokatą, a później porucznika ze starszeństwem z 1 stycznia 1938 i 239. lokatą.
Był oficerem rezerwy 24 Pułku Piechoty w Łucku. Po ogłoszeniu mobilizacji powszechnej przydzielony został do Ośrodka Zapasowego 27 Dywizji Piechoty we Włodzimierzu Wołyńskim. Wziął udział w kampanii wrześniowej, walcząc w grupie pułkownika Płonki. 29 września w walkach pod wsią Dzwola został ciężko ranny.