Pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 67, rząd 5, miejsce 30/31).
Członek Towarzystwa Lekarskiego Warszawskiego (od 1884), Warszawskiego Towarzystwa Dobroczynności (od 1880).
Wspominany był jako samotnik – kontakty towarzyskie utrzymywał tylko z Ludwikiem Krzywickim, Aleksandrem Świętochowskim, Zygmuntem Noskowskim i Samuelem GoldflamemKierzek A. Władysław Ołtuszewski (1853–1922). Magazyn Otorynolaryngologiczny 4, 3, ss. 7-9 (2005). Miał szerokie zainteresowania pozamedyczne, zajmował się malarstwem, muzyką, literaturą, filozofią, naukami przyrodniczymi (zoologią, zwłaszcza ornitologią) i społecznymi. Współpracował z „Prawdą” i „Przeglądem Tygodniowym” oraz z Wielką encyklopedią powszechną ilustrowaną.
Jego żoną była Zofia Wanda de Phull (1860–1939), córka Henryka. Ślub wzięli 20 listopada 1890. Mieli córkę Jadwigę, chemiczkę, żonę Adama Kolitowskiego.
Dorobek naukowy Ołtuszewski był pierwszym, który wykazał bezpośredni związek między fonacją a artykulacją, w warunkach fizjologii jak i patologii. Jako pierwszy w Polsce opisał koordynacyjny skurcz krtani i afonię spastyczną. Był autorem kilkudziesięciu prac z dziedziny fizjologii i patologii mowy, w języku polskim, niemieckim, rosyjskim i francuskimTeresa Ostrowska. "Ołtuszewski Władysław" W: Polski Słownik Biograficzny Tom XXIV. Warszawa 1979 ss.