Przebieg misji Wenera 13 wylądowała z prędkością 8 m/s po 122 dniach lotu w rejonie kamienistego wzniesienia, z niewysokimi występami skalnymi. Między nimi widać ciemniejsze obszary drobnoziarnistego gruntu. Był on na ogół miękki, choć trafiały się kamienie do 5 cm. W czasie lądowania uniósł się obłok pyłu. Należy sądzić, że w tym terenie potoki lawy były poddane długotrwałemu procesowi wietrzenia. Przeprowadzono pomiar parametrów stratosfery planety – temperatury, ciśnienia oraz gęstości. Próbnik wchodząc w atmosferę z prędkością hiperboliczną powodował zniekształcenie wszystkich tych parametrów. Pośrednią metodą otrzymano następujące wyniki – na wysokości 90 km ciśnienie wynosiło 0,0005 atm, a temperatura 175 K, zaś na wysokości 75 km – 0,015 atm i 225 K. Natomiast koncentracja pary wodnej zmieniała się bardzo swoiście, osiągając maksimum w przedziale 40–60 km, zaś minimum w pobliżu powierzchni planety i zewnętrznej granicy warstw obłoków. Pierwszy raz przeprowadzono badania składu chemicznego gruntu. Okazało się, że dominują takie podstawowe pierwiastki jak: magnez, glin, krzem, potas, wapń, mangan i żelazo. W rejonie lądowania zawartość tlenków tych pierwiastków wynosiła 95 procent (45% – tlenki krzemu, 4% – potasu i 7% – wapnia).