W Wenecji budynki zwane później pałacami były budowane w podobnym układzie architektonicznym, praktycznie niezmienionym od XIII wieku. Na pierwszym piętrze, zwanym piano nobile, znajdowały się najczęściej pokoje reprezentacyjne z przeznaczeniem dla gości lub te, w których organizowano przyjęcia. Największa sala znajdowała się zwykle pośrodku od strony fasady budynku i miała jeden rząd dużych okien. Pomieszczenia prywatne i sypialnie były natomiast oświetlane zwykle wąskimi oknami bocznymi. Czasami, pomiędzy parterem a pierwszym piętrem a także w mansardzie znajdowały się rzędy małych okien – tzw. mezzanini (półpiętra), za którymi znajdowały się pomieszczenia gospodarcze i pokoje dla służby lub biura.
Charakterystyka pałaców Pierwszym pałacem nad kanałem Grande, znajdującym się zaraz za klasztornym kościołem karmelitów Santa Maria di Nazareth, jest Palazzo Flangini. Budynek został wybudowany na początku XVII wieku przez rodzinę Flangini (greckiego pochodzenia), a zaprojektowany przez Giuseppe Sardi. Pałac widoczny jest na jednym z obrazów Canaletta pochodzącym z 1738 roku i znanym jako Widok kanału Grande od pałacu Palazzo Flangini do kościoła San MarcuolaObraz Canaletta. Za nim znajduje się pałac Contarini a następnie Palazzo Vendramin Calergi.