W 1956 roku w świątyni powstała Chińska Akademia Buddyjska. W 1963 roku odbyła się tutaj konferencja buddystów z jedenastu państw azjatyckich. W 1980 roku w świątyni powstało Chińskie Muzeum Buddyjskich Ksiąg i Zabytków Kultury, w tym samym roku sprowadzono do niej posąg mistrza Jianzhena.
Architektura thumb|240px|Kamienna urna Budynki w świątyni są rozmieszczone symetrycznie wzdłuż osi środkowej. Po obu stronach bramy głównej znajdują się wieża dzwonu i wieża bębna. W głównym pawilonie stoją rzeźby Wajroczany, Samantabhadry i Manjushri. Przed pawilonem Jingyetang umiejscowiona jest duża kamienna urna, wzorowana na buddyjskich miskach na jałmużnę. W świątyni znajduje się ponadto wiele steli, rzeźb (m.in. posąg siedzącego Buddy z dynastii Han i posąg Buddy z dynastii Tang) kamiennych filarów z zapisanymi sutrami, tablice z cesarskimi kaligrafiami oraz pisma buddyjskie.
Na terenie świątyni rośnie wiele starych drzew, m.in. miłorzęby, drzewa goździkowe i jabłonie Malus micromalus, zasadzone przez cesarza Qianlonga.
Przypisy
Kategoria:Obiekty sakralne w Pekinie Kategoria:Świątynie buddyjskie w Chinach Kategoria:Klasztory buddyjskie w Chinach