W 1967 został wybrany do Izby Zgromadzenia z ramienia PLP, sprawując różne urzędy w czasie rządów premiera Lyndena O. Pindlinga, w tym ministra komunikacji i ministra turystyki. Jako minister doprowadził m.in. do nacjonalizacji spółki telefonicznej "Batelco". W 1970 opuścił szeregi PLP i rok później założył Wolny Ruch Narodowy (Free National Movement, FNM). W latach 1972–1982 zasiadał w Senacie. W 1982 po raz drugi został deputowanym do Izby Zgromadzenia. Uczestniczył w wielu międzynarodowych konferencjach. W 1972 był jednym z przedstawicieli krajowej opozycji na Konferencji Konstytucyjnej Niepodległych Bahamów w Londynie.
W 1992 rozpoczął pracę w służbach dyplomatycznych kraju jako Wysoki Komisarz w Wielkiej Brytanii i ambasador we Francji, Niemczech, Włoszech, Belgii i Unii Europejskiej. Reprezentował również Bahamy przy Wspólnocie Narodów w Londynie, Grupę Afrykańsko-Karaibską w Brukseli, był Stałym Przedstawicielem przy Międzynarodowej Organizacji Morskiej oraz dziekanem korpusu dyplomatycznego w Wielkiej Brytanii. Założył londyńskie stowarzyszenie Przyjaciele Bahamów.