Od 1796 ponownie występowała na scenie Teatru Narodowego w Berlinie, gdzie grała w dramatach pióra Augusta Ifflanda. W 1797 rozstała się z mężem, który opuścił Berlin. Stała się sławna dzięki charakterystycznym rolom sentymentalnym i tragicznym. Wkrótce ponownie wyszła za mąż za lekarza Meyera, ale związek ten trwał krótko. Trzecim mężem Henriette był lekarz wojskowy Hendel, który umarł wkrótce po ślubie.
Po dziesięciu latach Hendel-Schütz opuściła Teatr Narodowy i zatrudniła się w Stadttheater w Berlinie. Tam zetknęła się z archeologiem Karlem Augustem Böttigerem, specjalistą od historii starożytnej. Nawiązała z nim współpracę, razem tworzyli kostiumy i scenografię, a także tematykę przedstawień. Od 1810 Henriette zaczęła grać w przedstawieniach z elementami pantomimy, których akcja działa się w starożytności. Realizacja pomysłu okazała się ogromnym sukcesem, znalazła uznanie u tak znanych postaci jak Johann Wolfgang von Goethe i Friedrich Schiller.
W 1811 po raz czwarty wyszła za mąż, wybrankiem był Friedrich Karl Julius Schütz, którego poznała w 1810. Razem udali się na tournée po Europie, odwiedzili m.in. Holandię, Danię, Szwecję i Rosję.