W kolejnych startach jeszcze cztery razy uplasowała się na podium: 16 i 17 grudnia w Cortina d’Ampezzo była druga kolejno w zjeździe i kombinacji, a 7 stycznia w Meiringen i 12 marca 1976 roku w Aspen zwyciężała w zjeździe. Sezon zakończyła na szóstym miejscu, a w klasyfikacji zjazdu wywalczyła Małą Kryształową Kulę. W lutym 1976 roku wystartowała na igrzyskach olimpijskich w Innsbrucku, zdobywając srebrny medal w zjeździe. Rozdzieliła tam na podium Rosi Mittermaier z RFN i Cindy Nelson z USA. Zajęła tam także szesnaste miejsce w gigancie, a rywalizacji w slalomie nie ukończyła.
Kolejny triumf w klasyfikacji pucharowej zjazdu odniosła w sezonie 1976/1977. Sześciokrotnie stawała na podium, odnosząc przy tym aż pięć zwycięstw: 11 grudnia w Courmayeur wygrała giganta, a 20 i 21 grudnia w Zell am See, 25 stycznia w Crans-Montana oraz 12 marca 1977 roku w Heavenly Valley była najlepsza w zjeździe. Triumf w Heavenly Valley był jednocześnie ostatnim pucharowym podium w karierze Totschnig. W klasyfikacji generalnej była tym razem czwarta, a w klasyfikacji giganta zajęła piąte miejsce.