.
Babka lancetowata tworzy mieszańce z babką średnią.
Nazewnictwo Inne nazwy zwyczajowe: babka wąskolistna, babka koniczynowa, babka koniczynowata, języczki polne, żywiec.
Synonimy: Plantago altissima auct. non L., Plantago lanceolata L. sphaerostachya Mert. & Koch,
Nazwa gatunkowa lanceolata wywodzi się od kształtu blaszki liściowej.
Zastosowanie thumb|80px|Liść Roślina lecznicza Historia Babka lancetowata jest rośliną znaną od bardzo dawna w lecznictwie. Uważano, że musi ona być silnym środkiem na zranienia skoro nie ginie "nawet na uczęszczanych drogach mimo deptania przez końskie kopyta i rozjeżdżania żelaznymi obręczami wozów". Przewija się w lecznictwie przez wieki. W starożytności zalecano sok z babki na ukąszenia skorpionów i węży, w średniowieczu na złamania i opuchlizny, a także jako antidotum na miłosne czary. Medycyna ludowa roślinę zalecała w leczeniu chrypki, suchego, przewlekłego kaszlu, nieżytów przewodu pokarmowego oraz dróg moczowych, łagodzeniu swędzenia wywołanego ukąszeniem komara. Surowiec zielarski Liść babki lancetowatej (Folium Plantaginis lanceolatae) lub cała roślina (Herba Plantaginis).