Po odejściu z wojska, trafił do Krosna, gdzie był inspektorem do spraw osadnictwa. Po powrocie do Sochaczewa zajął się handlem pracując w spółdzielni oraz grając w orkiestrze rzemieślniczej. W latach 1948–1950 był ofiarą stalinowskich represji ze względu na walkę w partyzantce marszałka Tito. Po wyjściu na wolność wstąpił do ZBoWiD-u. Otworzył także pierwszą w Sochaczewie kolekturę Totalizatora Sportowego.

Pochowany na wojskowych Powązkach (kwatera HIII-3-37).

Życie prywatne Był synem Romana Troickiego – zastępcy naczelnika straży pożarnej, wiceburmistrza i restauratora. Pomimo jego sprzeciwu pojął za żonę Sabinę Wójcicką.

Awanse podporucznik – 1945 kapitan – po wojnie major – lata 70/80

Odznaczenia Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Order Krzyża Grunwaldu III klasy – 10 października 1970 za zdobycie Berlina Krzyż Walecznych – w 1945 za przełamanie Wału Pomorskiego Krzyż Partyzancki Medal XXX-lecia Polski Ludowej Medal XL-lecia Polski Ludowej Medal „Za udział w wojnie obronnej 1939” (1981)Wręczenie medali "Za udział w wojnie obronnej 1939" /w/ „Trybuna Ludu”, nr 260, 5 listopada 1981, s.