W lutym 1991 roku zdobył swój pierwszy medal na międzynarodowej arenie, zajmując drugie miejsce w gigancie podczas mistrzostw świata w Saalbach-Hinterglemm. Rozdzielił tam na podium Austriaka Rudolfa Nierlicha oraz Johana Wallnera ze Szwecji. Na tej samej imprezie zajął także ósme miejsce w supergigancie.
Na podium Pucharu Świata stawał ponownie w sezonie 1991/1992. Najpierw był trzeci w supergigancie 8 grudnia 1991 roku w Val d’Isère, a następnie zajął drugie miejsce w tej samej konkurencji 1 marca 1992 roku w Morioce. W klasyfikacji generalnej zajął 32. miejsce, jednak w klasyfikacji supergiganta uplasował się na szóstej pozycji. Z igrzysk olimpijskich w Albertville wrócił bez medalu. Wystąpił tylko w supergigancie, kończąc rywalizację na czternastym miejscu. Na rozgrywanych rok później mistrzostwach świata w Morioce również wystąpił tylko jednej konkurencji. Tym razem był czwarty w gigancie, walkę o podium przegrywając z Johanem Wallnerem o 0,36 sekundy.