Od 1932 na stanowiskach sztabowych i dowódczych w Wojskach Lotniczych.
W okresie Wielkiej Wojny Ojczyźnianej 1941–1945 dowódca Wojsk Lotniczych Frontu Południowego (wrzesień 1941 – maj 1942), dowódca 4 Armii Lotniczej (maj – wrzesień 1942 i od marca 1943–1946), dowódca Wojsk Lotniczych Frontu Zakaukaskiego (wrzesień 1942 – marzec 1943) i Północno-Kaukaskiego (marzec - maj 1943), następnie dowódca 4 Armii Powietrznej na 2 Froncie Białoruskim (kwiecień 1944 – maj 1945) i w Północnej Grupie Wojsk stacjonującej w Polsce (maj 1945 – marzec 1946).
Od marca 1946 do września 1949 naczelny dowódca Wojsk Lotniczych i zastępca ministra Sił Zbrojnych ZSRR. W 1949–1951 zastępca naczelnego dowódcy Wojsk Lotniczych. Po tym okresie na stanowiskach dowódczych w Wojskach Obrony Powietrznej Kraju (OPK). W 1951–1953 naczelny dowódca Wojsk OPK. Od stycznia 1957 naczelny dowódca Wojsk Lotniczych i zastępca ministra obrony ZSRR.
Kandydat na członka Komitetu Centralnego KPZR (1952–1956) i członek KC KPZR od 1961, deputowany Rady Najwyższej ZSRR 2. i od 4. do 7.