Pierwsze przepisy aktu dotyczą w ogólności przestępstw i nadużyć związanych z pobieraniem danin (podatków). Wymienione są następujące przestępstwa: kradzież dóbr przeznaczonych na daniny (wymienione są daniny dla królewskich browarów i kuchni, daniny z drewna i daniny dla haremu) oraz na ofiary dla bogów; kradzież tratwy służącej ubogiemu do transportu danin; bezprawne zatrzymanie i używanie cudzych niewolników przez poborców podatkowych.
Ponadto w przypadku daniny z drewna, ze względu na fakt, że dobre drewno w Egipcie było towarem deficytowym, faraon nakazuje umożliwić ubogiemu, który nie posiada własnej tratwy, użyczenie tratwy od kogoś innego. Nakazane jest również przywrócenie obrabowanemu dóbr, które utracił. Zabronione jest wymuszanie danin od obrabowanego, który nie ma co dać. Za wyżej wymienione przestępstwa grozi kara mutylacyjna w postaci obcięcia nosa oraz zesłanie do Tjaru (egip. TArw, położone najprawdopodobniej w okolicy dzisiejszego Al-Kantara).