Od 1912 do 31 lipca 1914 był członkiem Sanockiej Chorągwi Drużyn Bartoszowych, założonej 3 sierpnia 1911.
Po wybuchu I wojny światowej i ewakuował się z rodziną do Czech, w 1915 roku został powołany do c. i k. armii. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego. Został mianowany podporucznikiem łączności. Służył na froncie wojnie polsko-ukraińskiej i wojnie polsko-bolszewickiej. W 1921 został zdemobilizowany. W 1934, porucznik rezerwy łączności Stanisław Piątkiewicz z tytułem doktora, był przydzielony do 6 batalionu telegraficznego w Jarosławiu i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Drohobycz.
Na początku lat 20. powrócił do pracy w zakładzie ojca. W 1923 roku ożenił się z Bronisławą Ziobro. Pracował w Bieczu, a następnie zdecydował się na daleki wyjazd i został zaangażowany jako rzeźbiarz w fabryce mebli w Hawanie na Kubie. Po powrocie działał w Kalwarii Zebrzydowskiej, zaś do Sanoka przybył ponownie w 1929 roku i tam kontynuował pracę rzeźbiarską w pracowni ojca, który zmarł rok później, a Stanisław Jan objął zakład w samodzielną działalność. Wykonywane przez niego w tym czasie prace nie były okazałe, z reguły drobne, także tablice nagrobkowe. Równolegle pracował w Cechu Wielkim pełniąc funkcję sekretarza. W tym czasie stworzył drewnianą rzeźbę godła Polski.