Morale i dyscyplina wojskowa wśród żołnierzy żandarmerii były wysokie. Utworzono własne szkoły wojskowe, kształcące oficerów formacji. Służba w niej cieszyła się dużym uznaniem Irańczyków. Do 1915 r. w żandarmerii przeważały wpływy niemieckie, co niepokoiło przede wszystkim Brytyjczyków, ale też Rosjan. Próbowali oni przejąć nad nią kontrolę. W poł. listopada 1915 r., kiedy rosyjskie wojska maszerowały na Teheran, z miasta uciekło wielu przedstawicieli irańskich władz państwowych wraz z przedstawicielami dyplomatycznymi Niemiec, Austro-Węgier i Imperium Osmańskiego. Żandarmi ubezpieczali tą ewakuację, a następnie zabezpieczyli punkty strategiczne w mieście Kom, dokąd przybyli uchodźcy. Z kolei żandarmi z garnizonu w Szirazie, dowodzonego przez mjr. Alīqolī Khana Pesyāna, przejęli brytyjski konsulat, a także pocztę, telegraf i budynki rządowe, aresztując wszystkich Brytyjczyków. Do podobnych antybrytyjskich akcji z udziałem żandarmów doszło w takich miastach, jak Hamadan, Kermanszah, Soltanabad, Isfahan, Jazd, czy Kerman. Rosjanie wprowadzali swoje wojska coraz bardziej w głąb Iranu, w wyniku czego miało miejsce kilka starć zbrojnych z oddziałami żandarmerii. W wyniku zajęcia kraju przez Rosjan i Brytyjczyków wielu oficerów formacji udało się na emigrację.