Psychoterapia humanistyczna – nurt w psychoterapii wywodzący się z psychologii humanistycznej, określanej jako „trzecia siła” (obok psychoanalizy i behawioryzmu). Łączy różne szkoły terapeutyczne oparte na wspólnych założeniach: wierze we wrodzoną tendencję człowieka do rozwoju i samorealizacji, holistycznym ujęciu osoby oraz nacisku na subiektywne doświadczenie i relację terapeutyczną.
Wspólne założenia Podejścia humanistyczne, mimo różnic w technikach, dzielą kilka podstawowych przekonań: człowiek posiada wrodzoną zdolność do wzrostu i samoregulacji, doświadczenie subiektywne (fenomenologiczne) jest podstawowym przedmiotem zainteresowania, relacja terapeutyczna, oparta na autentyczności i szacunku, stanowi główny czynnik zmiany, terapia koncentruje się na teraźniejszości i na całości doświadczenia (myśli, emocje, ciało, relacje), terapeuta nie pełni roli eksperta od pacjenta, lecz towarzyszy mu w procesie odkrywania siebie.
Główne podejścia Psychoterapia zorientowana na klienta