W sezonie 1991/1992 wystartował dwukrotnie, ale zajmował miejsca w szóstej dziesiątce. Z tego powodu nie został uwzględniony w klasyfikacji generalnej, nie wystąpił także na igrzyskach olimpijskich w Albertville w 1992 roku. Szwajcar poprawił się jednak już w sezonie 1992/1993, który ukończył na ósmej pozycji w klasyfikacji generalnej. Był to jego najlepszy sezon w Pucharze Świata. Trzykrotnie plasował się w czołowej dziesiątce, ale nie stanął na podium, dwukrotnie był jednak czwarty. Poza tym punktował jeszcze trzykrotnie i w tym sezonie okazał się najlepszym ze szwajcarskich kombinatorów. Na mistrzostwach świata w Falun w 1993 roku wraz z kolegami zajął czwarte miejsce w sztafecie. Szwajcarzy przegrali tam walkę o brązowy medal z Niemcami.
Najważniejszym punktem sezonu 1993/1994 były igrzyska olimpijskie w Lillehammer. W zawodach indywidualnych zdołał utrzymać na trasie biegu siódme miejsce wywalczone w skokach. Ponadto Szwajcarzy w składzie: Jean-Yves Cuendet, Andreas Schaad i Hippolyt Kempf zdobyli brązowy medal w sztafecie. Na trzecim miejscu znaleźli się już po skokach. Do biegu przystąpili ze stratą 7:30 minuty do prowadzących Japończyków oraz blisko 2:30 minuty do drugich Norwegów. Mieli jednak bezpieczną przewagę nad zajmującymi czwarte miejsce Estończykami wynoszącą ponad 2 minuty.