Po powstaniu PPR i wejściu w jej skład Frontu Walki została I sekretarzem komitetu dzielnicowego Łódź Górna-Prawa. W mieszkaniu Wedmanów odbywały się spotkania i narady kierownictwa łódzkiego PPR, mieścił się tam również magazyn broni, punkt kontaktowy kolportujących wydawnictwa lewicowe i skład medykamentów dla potrzeb partyzantki. Współpracowała tu z działaczami PPR, m.in. Mieczysławem Moczarem, Ignacym Loga-Sowińskim, Adelą Jaranowską-Medyńską i Stefanem Przybyszewskim.
Wedmanowie zostali aresztowani 18 kwietnia 1943 roku. Maria, po dziesięciu dniach torturowania, aby zapobiec denuncjacji współtowarzyszy, popełniła samobójstwo w celi więzienia kobiecego przy ul. Gdańskiej 13 (Frauengefängnis, Danziger Strasse 13). Jej ciało zostało złożone na jedynym dostępnym podówczas cmentarzu dla Polaków zamieszkałych w Łodzi, na cmentarzu św. Wojciecha na Chojnach.
Po wojnie ciało Marii Wedmanowej zostało ekshumowane i przeniesione na Stary Cmentarz przy ul. Ogrodowej, do kwatery działaczy PPR.
Maria Wedmanowa była patronką ulicy w przemysłowej części łódzkiej dzielnicy Górna.
Przypisy