Bielica (biał. Беліца) – agromiasteczko (dawniej miasteczko) na Białorusi w rejonie lidzkim obwodu grodzieńskiego. Miejscowość położona jest na południe od Lidy na brzegu Niemna.
Siedziba parafii prawosławnej (pw. Podwyższenia Krzyża Pańskiego) i rzymskokatolickiej (pw. św. Jerzego Męczennika).
Historia lewo|mały|Cerkiew Podwyższenia Krzyża Pańskiego Bielica została darowana przez Zygmunta Augusta Mikołajowi Radziwiłłowi Rudemu, który w 1553 r. oddał lokalny kościół kalwinom. W XVII w. odbywały się tutaj synody kalwińskie. W 1717 r. ewangelicy litewscy odbyli tu zjazd, który wysłał Michała Wołka Łaniewskiego do Augusta II ze skargami na prześladowania ewangelików po Sejmie Niemym. W 1897 r. w Bielicy zamieszkiwało 679 Żydów, stanowili około 40% całej populacji miejscowości. Żydzi osiedlali się tu wcześniej, prawdopodobnie już XVI wiekuS. Spector, G. Wigoder, The encyclopedia of Jewish life before and during the Holocaust, New York 2001, s. 145. Przed 1914 r. własność ks. Wittgensteina. Była tutaj przeprawa przez Niemen i stacja obserwacyjna i portowa.
Za II Rzeczypospolitej miejscowość należała do powiatu lidzkiego w województwie nowogródzkim.
Według spisu powszechnego z 1921 roku, liczebność Żydów spadła do 483 osób.