Jerzy zbiegł wówczas do Raszki pod opiekę Urosza I.
W 1122 roku, kiedy zachodnie prowincje Cesarstwa stały się obiektem najazdów Pieczyngów, Urosz I zaatakował pograniczny gród Ras, znajdujący się w ręku bizantyńskim i zmusił do poniżającej ucieczki jego zarządcę Jana Kritoplosa. Zniszczenie Rasu miało umożliwić Uroszowi I w przyszłości przedsiębranie rabunkowych wypraw w głąb Cesarstwa. Bunt Urosza I został jednak bardzo krwawo stłumiony przez Bizantyńczyków. Mnóstwo jeńców serbskich zostało przesiedlonych do Bitynii pod Nikomedię. Poniesiona klęska przekreśliła nadzieje na powrót do granic Raszki z okresu największej potęgi za panowania Wukana.
W 1125 roku król zecki Grubesza Branislavljević wyprawił się w głąb Raszki wspierając wyprawę cesarza bizantyńskiego Jana II Komnena przeciw Węgrom. Urosz I odparł armię zecką i sam z kolei zaatakował Zetę, wspierając roszczenia Jerzego Bodinovicia. Grubesza zginął w walkach pod Barem, a Jerzy powrócił na tron zecki Letopis Popa Duklanina, rozdz. XLV. W następnym roku po bizantyńskiej ofensywie Urosz I musiał jednak uznać zwierzchnictwo Bizancjum Przypuszcza się, że Urosz I nie poniósł żadnych strat terytorialnych, a Bizancjum zaakceptowało prawa jego i jego potomków do tronu wielkożupańskiego.