Od 1935 roku zatrudniony w Biurze Dróg Wodnych Ministerstwa Komunikacji. Był projektantem i organizatorem budowy zbiornika w Rożnowie, później – zastępcą kierownika budowy.
W marcu 1939 powołany na ćwiczenia rezerwy, we wrześniu znalazł się w grupie gen. F. Kleeberga. Wzięty do niewoli 6 października, uciekł z obozu przejściowego do Różnowa. Tam, pod niemiecką administracją, pracował w „Telspurenneubauamt Rożnów” jako referent techniczny przy nadzorze budowy zapór w Różnowie i Czchowie. Podczas ewakuacji Niemców w drugiej połowie 1944 roku wraz z personelem budowy ukryli większość urządzeń i dokumentów, co pozwoliło na uruchomienie elektrowni już w styczniu 1945. Został dyrektorem elektrowni i funkcję tę pełnił do końca stycznia 1946, gdy został przeniesiony służbowo do Warszawy na stanowisko inspektora w Departamencie Dróg Wodnych Ministerstwa Komunikacji, do 1949 pełnił również inne funkcje.
W 1946 r., na zaproszenie prof. K. Pomianowskiego, objął stanowisko profesora kontraktowego statystyki budowli, wytrzymałości i konstrukcji inżynierskich na Wydziale Architektury Politechniki Gdańskiej. Rok później został kierownikiem Katedry Budownictwa Wodnego Wydziału Inżynierii Lądowej Politechniki Gdańskiej. We wrześniu 1949 nominowany profesorem nadzwyczajnym tej katedry.