W latach 1838–1839 prowadził pracownię portretów w Bradford, jednak nie udało mu się znaleźć wystarczającej klienteliA. Przedpełska-Trzeciakowska, Na plebanii w Haworth, s. 150–156.. Do jego niepowodzeń życiowych przyczynił się fakt, że od wczesnej młodości nadużywał alkoholu i zażywał narkotyki, przede wszystkim laudanum.
Branwell pisywał wiersze i tłumaczył teksty klasyczne, wspólnie z siostrami tworzył też obszerne, romansowe opowieści o wymyślonych królestwach Angria i Gondal.
Wiek dojrzały Ojciec zapewnił mu klasyczne wykształcenie, aby mógł zostać nauczycielem języka angielskiego. Branwell korespondował z Hartleyem Coleridge’em (synem Samuela), który zaprosił go do swojego domu i zachęcił go do dalszego tłumaczenia Horacego. Przekładów tych jednak nie udało się wydać. W październiku 1840 r. Brontë przeniósł się w pobliże miasta Halifax, gdzie miał wielu przyjaciół, w tym rzeźbiarza Jamesa Leylanda Bentleya i Franciszka Grundy’ego. Uzyskał zatrudnienie na kolei, początkowo jako asystent referenta do spraw na stacji kolejowej Sowerby Bridge. 1 kwietnia 1841 roku został awansowany na zawiadowcę stacji na stacji kolejowej Luddendenfoot, jednak już w 1842 r. został zwolniony za deficyt na rachunkachA. Przedpełska-Trzeciakowska, Na plebanii w Haworth, s. 189–190 i 198..