Pierwowzorem Skarbu Nibelungów było najprawdopodobniej przysłowiowe „złoto tolozańskie” (tuluzańskie). Justynus w XXXII księdze swojego Zarysu pisze, że celtyccy Tektosagowie po swojej łupieżczej wyprawie na Grecję i splądrowaniu wyroczni delfickiej w 279 r. p.n.e., powrócili do ojczyzny w Galii Narbońskiej i w Jeziorze Toloskim (Tuluskim; może raczej rzeka Garumna, ob. Garonna) zatopili świętokradczo zdobyty łup, co uratowało ich od zarazy. W 105 r. p.n.e. Kwintus Korneliusz Cepion wydobył skarb i natychmiast został ukarany straszliwą klęską pod Arausio (ob. Orange) z ręki germańskich Cymbrów. Tradycja o klątwie ciążącej nad zatopionym skarbem utrwalić się mogła wśród Germanów dzięki Wizygotom, którzy w 418 r. n.e. ustanowili w Tolosie (Tuluzie) stolicę swojego państwa, ale na ostateczną wersję wydarzeń zapewne wpłynęła wiedza o tym że, we wczesnym średniowieczu z wód Renu wypłukiwano złoty piasek.
Bibliografia Marek Junianus Justynus, Zarys dziejów powszechnych starożytności na podstawie Pompejusza Trogusa [z dodaniem Prologów],