Gattola, s. 485.. W dziesięciu kolejnych, wydanych między 1 lutego 1256 a 3 lutego 1262 podpisał się jako Riccardus Dei gratia tituli S. Ciriaci presbyter cardinalis et Cassinensis abbas ("z Bożej łaski kardynał prezbiter tytułu S. Ciriaco i opat Montecassino"), lub podobnie, w każdym razie jednak używając dwóch tytułów: kardynalskiego i opackiegoPełne zestawienie daje Paravicini Bagliani, s. 546 i Bloch, s. 486-488; zob. też Ganzer, s. 169–170; Del Re, s. 173–174; Gattola, s. 485.. Dokumenty te sugerują zatem, że Riccardo został mianowany kardynałem przez Aleksandra IV między 17 sierpnia 1255 a 1 lutego 1256. Z drugiej jednak strony, w odpisach dokumentów Riccardo sporządzonych już po jego śmierci, klasztorni notariusze w nagłówkach tytułowali go jedynie jako opata, nawet jeśli w treści samego dokumentu użyty był także tytuł kardynalskiBloch, s. 487-488, 490..
Kroniki Współczesne kroniki podają następujące informacje o promocjach kardynalskich w latach 50. XIII wieku: Mateusz z Paryża (zm. 1259) w swojej Chronica Majora podaje, że w 1252 Innocenty IV mianował w Perugii siedmiu nowych kardynałów, ale nie wymienia ich imionParavicini Bagliani, s.