W 1262 papież Urban IV mianował go kardynałem biskupem Ostii i od tego momentu Enrico przeszedł na stałe do pracy w kurii. Występuje jako świadek na licznych bullach papieskich datowanych między 9 stycznia 1263 a 28 lutego 1268. Uczestniczył w blisko trzyletniej elekcji papieskiej 1268–1271; z powodu choroby nie uczestniczył w końcowym głosowaniu w dniu 1 września 1271, w wyniku którego Teobald Visconti został papieżem (jako Grzegorz X). Niespełna dwa miesiące później sporządził testament, a 6 listopada 1271 zmarł.
Poglądy i dzieła Enrico Segusio jest jednym z najbardziej znaczących kanonistów epoki późnego średniowiecza. Uważał on, że wszelkie prawo oraz władza polityczna na ziemi pochodzą od Boga, jednocześnie stojąc na stanowisku wyższości władzy duchownej nad władzą świecką oraz prawa kanonicznego nad prawem cywilnym. Najwyższym autorytetem na ziemi jest papież, gdyż jest on wikariuszem Boga. Według niego papież, choć powinien przestrzegać praw ziemskich, nie jest nimi związany i nie może być sądzony za jakiekolwiek przestępstwo oprócz herezji. Za wszelkie inne występki może go sądzić tylko Bóg.